Uwaga - strona w przebudowie

Szkice archiwalno-historyczne nr 17, 2020

Dokumenty

Streszczenie: Szkice archiwalno-historyczne nr 17, 2020 (format: docx) : 51KB

Szkice archiwalno-historyczne nr 17 : 2.1MB

Cena: 30 zł
Red. P. Greiner
Katowice 2020

STRESZCZENIA

"Szkice Archiwalno-Historyczne" nr 17/2020

ARTYKUŁY

Bogdan Kloch

Państwo rybnickie czeskiego rodu Lobkowiców w księstwie raciborskim (2. połowa XVI 1. połowa XVII wieku)

Czeski ród arystokratyczny Lobkowiców, w drugiej połowie XVI wieku pozyskał zastaw dóbr rybnickich w księstwie raciborskim w obrębie ziem śląskich. Dość skromny majątek w ciągu pierwszego ćwierćwiecza ich rządów uzyskał kilka znaczących przywilejów handlowych oraz cechowych. Trzech kolejnych panów zadbało o dokładne opisanie i oszacowanie majątku. Poprawa jego stanu- gospodarki miasta i okolicznych wsi skłoniła dzierżawców majątku do wykupu całego państwa, które stało się miastem i państwem prywatnym. Miasto i mieszczan obdarzyli kolejnymi przywilejami. Postawa Lobkowiców spowodowała, że Rybnik twardo trwał w obozie kontrreformacyjnym. Koniec rządów czeskiej arystokracji był naznaczony trwająca wojną trzydziestoletnią. Ponad 60 letni związki ustały wiosną 1638 roku. Miasto Rybnik przez okres od XIII do końca XVIII wieku nigdy nie otrzymało tak licznych nadań jak od rodu Lobkowiców.

Bogdan Kloch

Die Herrschaft Rybnik im Besitz des böhmischen Geschlechts Lobkowitz im Fürstentum Ratibor (von der 2. Hälfte des 16. bis zur 1. Hälfte des 17. Jahrhunderts)

Das böhmische Adelsgeschlecht von Lobkowitz erwarb in der 2. Hälfte des 16. Jahrhunderts Güter in dem auf schlesischem Gebiet gelegenen Fürstentum Ratibor. Anfangs noch relativ bescheiden, wurden diese im Verlauf des ersten Vierteljahrhunderts der Lobkowitzer Herrschaft um bedeutende Handels- und Zunftrechte ergänzt. Die nachfolgenden drei Grundherren sorgten wiederum für eine detaillierte Beschreibung und Wertschätzung der Besitztümer. Die Verbesserung des eigenen Standes sowie der Wirtschaftlichkeit der Stadt und der umliegenden Dörfer bewegte die Pächter schließlich zur Übernahme der gesamten Herrschaft, womit diese ebenso wie die Stadt zu Privateigentum wurde. Die Stadt und die Bürger erhielten zahlreiche Privilegien. Die geistige Haltung des Geschlechts von Lobkowitz bewirkte, dass Rybnik unnachgiebig im gegenreformatorischen Lager verblieb. Das Ende der Herrschaft des böhmischen Adelsgeschlechts kennzeichnete der anhaltende Dreißigjährige Krieg. Die mehr als 60 Jahre bestehenden Verbindungen endeten im Frühling 1638. Die Stadt Rybnik bekam zwischen dem 13. und dem Ende des 18. Jahrhunderts nie derart viele Rechte verliehen, wie zu Zeiten des Geschlechts von Lobkowitz.

Bogdan Kloch

The Rybnik State of the Czech Lobkowitz family in the Duchy of Racibórz (2nd half of the 16th 1st half of the 17th century)

The Czech aristocratic family of Lobkowitz, in the second half of the 16th century, acquired a pledge of Rybnik estates in the Duchy of Racibórz within the Silesian lands. During the first quarter of a century of their rule, this quite modest property obtained several significant trade and guild privileges. Consecutively, three gentlemen took care of precisely describing and estimating the property. The improvement of its condition, the economy of the city and the surrounding villages, prompted the tenants of the property to buy out the entire state, which became a city and a private state. The city and the townspeople were endowed with further privileges. The attitude of the Lobkowitz family meant that Rybnik remained solidly in the Counter-Reformation camp. The end of the rule of the Czech aristocracy was marked by the Thirty Years' War. The 60-year-long relationship ended in the spring of 1638. The city of Rybnik, in the period from the 13th to the end of the 18th century, never received so many grants as from the Lobkowitz family.

Beniamin Czapla

Polacy w Szwajcarii po upadku powstania listopadowego. Papiery Dozoru Polskiego w Genewie jako przyczynek do badań nad działalnością polskiej emigracji

Szwajcaria, ze względu na swoją otwartość i różnorodność kulturową była od wieków istotnym punktem emigracji dla europejskich mniejszości religijnych oraz działaczy politycznych. Wyjątkiem w tej kwestii nie pozostawali Polacy. Znakomita większość z osiadłych w Szwajcarii Polaków znalazła się w jej granicach po upadku powstania listopadowego – za sprawą tzw. ucieczki grupy Hufca Świętego. Upadek powstania we Frankfurcie nad Menem i zamknięcie granicy francuskiej zmusił blisko 500 polskich żołnierzy do pozostania na terytorium Związku Szwajcarskiego. Trudne warunki sprzyjały organizowaniu się polskiej emigracji wokół jej wybitniejszych przedstawicieli. Jedną z najwybitniejszych polskich działaczek w Szwajcarii była Klaudyna Potocka. Przedwczesna śmierć Potockiej zainspirowała genewską polonię do powołania w 1838 roku komitetu na rzecz upamiętnienia jej osoby poprzez wzniesienie w centrum miasta kamiennego pomnika. Zawiązanie działań szerszej grupy osób wokół inicjatywy wzniesienia kamiennego postumentu dedykowanego pamięci emigrantki dało początek trwalszej organizacji życia wychodźców polskich w Genewie. Organem animującym w największym stopniu działalność polskiej diaspory okazał się być Dozór Polski w Genewie. Stosunkowo bogaty obraz działalności Dozoru Polskiego w Genewie, tj. przede wszystkim działalności samopomocowej i czynnego udziału w wydarzeniach Wiosny Ludów możemy czerpać z zachowanego do czasów współczesnych materiału archiwalnego – zachowanych w zbiorach Biblioteki Narodowej w Warszawie Papierów Dozoru Polskiego w Genewie autorstwa Henryka Nakwaskiego.

Beniamin Czapla

Polen in der Schweiz nach der Niederschlagung des Novemberaufstandes. Dokumente der Polnischen Obhut in Genf als Beitrag zur Erforschung des Wirkens der polnischen Emigrationsbewegung

Aufgrund der Offenheit ihrer Gesellschaft sowie ihrer kulturellen Vielfalt bildete die Schweiz seit Jahrhunderten ein bedeutendes Migrationsziel für religiöse Minderheiten und politische Aktivisten aus Europa. Die polnische Bevölkerung stellte in dieser Hinsicht keine Ausnahme dar. Ein beträchtlicher Teil der heute in der Schweiz angesiedelten Polen hatte dieses Land nach dem Fall des Novemberaufstands erreicht – im Rahmen der sogenannten Flucht der Heiligen Schaar. Die Niederschlagung des Aufstandes in Frankfurt am Main und die Schließung der französischen Grenze zwangen annähernd 500 polnische Soldaten zum Verbleib auf Schweizer Gebiet. Die schwierigen Verhältnisse begünstigten die polnische Migrationsbewegung rund um deren hervorragendste Vertreter. Von den polnischen Aktivistinnen in der Schweiz ist vor allem Klaudyna Potocka hervorzuheben. Ihr vorzeitiger Tod inspirierte die polnische Diaspora in Genf 1838 zur Gründung eines Komitees zugunsten ihres Andenkens in Form eines steinernen Denkmals im Zentrum der Stadt. Die Verdichtung der Aktivitäten einer breiteren Personengruppe rund um die Initiative der Denkmalerrichtung markierte den Beginn einer dauerhaften Organisation der polnischen Emigranten in Genf. Die Polnische Obhut in Genf erwies sich als ein Organ, das eine höchst animierende Wirkung auf die Aktivität der polnischen Diaspora ausübte. Eine relativ umfangreiche Rekonstruktion des Tätigkeitsbildes der Polnischen Obhut in Genf (hauptsächlich Selbsthilfeaktivitäten und aktive Teilnahmen an den Ereignissen des Völkerfrühlings) ermöglichen dazu erhaltene Archivalien, wie die Dokumente der Polnischen Obhut in Genf aus der Feder von Henryk Nakwaski, die in der Nationalbibliothek in Warschau aufbewahrt werden.

Beniamin Czapla

Poles in Switzerland after the Fall of the November Uprising. Records of the Polish Supervision Authority in Geneva as a Contribution to Research on the Activities of Polish Emigration

Switzerland, due to its openness and cultural diversity, has for centuries been a significant emigration point for European religious minorities and political activists. Poles were not an exception in this matter. The vast majority of Poles settled in Switzerland found themselves within its borders after the fall of the November Uprising – due to the so-called escape of the Holy Corps group. The fall of the uprising in Frankfurt am Main and the closure of the French border forced nearly 500 Polish soldiers to remain on the territory of the Swiss Union. Difficult conditions favoured the organization of Polish emigration around its most eminent representatives. One of the greatest Polish activists in Switzerland was Klaudyna Potocka. Potocka's premature death inspired the Polish community in Geneva to establish a committee in 1838 to commemorate her by erecting a stone monument in the city centre. Establishing the activities of a wider group of people around the initiative of erecting a stone pedestal dedicated to the memory of an emigrant gave rise to a more permanent organization of the life of Polish emigrants in Geneva. The organ animating the activity of the Polish diaspora to the greatest extent turned out to be the Polish Supervision Authority in Geneva. A relatively rich business picture of the activities of the Polish Supervision Authority in Geneva, i.e. primarily self-help activities and active participation in the events of the Spring of Nations, can be drawn based the archival material preserved to the present day – preserved in the collections of the National Library in Warsaw Records of the Polish Supervision Authority in Geneva by Henryk Nakwaski.

Krzysztof Langer

Zapiski wojenne z lat 1914-1915 Ludwika Mika z Brzezia

Podczas prac porządkowych w obrębie zespołu 18/119 Królewski Sąd Obwodowy w Rybniku w jednostce archiwalnej dotyczącej postępowania spadkowego po Ludwiku (Ludwigu) Mice odnaleziono niewielki notatnik, w którym prowadził on zapiski wojenne z lat 1914–1915, kiedy to odbywał swój chrzest bojowy podczas walk na froncie zachodnim. Autor zapisek opisał swoją drogę przez Belgię i Francję w kierunku Paryża przedstawiając trudy żołnierskiego życia, niedobory aprowizacji, służbę okopową, jak również tęsknotę za domem. Mijane po drodze krajobrazy wzbudzały czasem jego zachwyt swoją schludnością obejść w gospodarstwach, architekturą miast, zamożnością miejscowości a czasem przerażenie zniszczeniami po bombardowaniach i pożarach, wybitym inwentarzem i zbiorowymi mogiłami. Edycja tych zapisków, jest kolejnym krokiem w kierunku poszerzenia naszej wiedzy o I wojnie światowej poprzez prezentowanie źródeł silnie spersonalizowanych zwanych inaczej egodokumentami.

Krzysztof Langer

Kriegsaufzeichnungenaus den Jahren 1914–1915 von Ludwik Mika aus Brzezie

Während der Systematisierung des Archivbestandes Nr 18/119 "Königliches Kreisgericht in Rybnik“ wurde in der Einheit zum Erbermittlungsverfahren von Ludwik (Ludwig) Mika ein kleines Notizheft gefunden. Darin enthalten waren seine Kriegsaufzeichnungen aus den Jahren 1914 und 1915, in denen er seine Feuertaufe im Zuge der Kämpfe an der Westfront erlebte. Der Autor beschreibt seinen langen Weg durch Belgien und Frankreich Richtung Paris und zeigt dabei die Beschwerlichkeiten des soldatischen Alltags - den Mangel an Verpflegung, den Grabendienst sowie die Sehnsucht nach der Heimat auf. Vorbeiziehende Landschaften riefen häufig seine Begeisterung für die adretten Gehöfte, die Architektur der Städte oder den Wohlstand der einzelnen Ortschaften hervor, entfesselten aber auch sein Entsetzen über die Zerstörungen infolge der Bombardements und Feuersbrünste, das ausgerottete Kleinvieh sowie die Massengräber. Die Edition dieser Aufzeichnungen leistet einen Beitrag zur Vertiefung unseres Wissenstandes über den Ersten Weltkrieg – anhand von stark personalisierten Quellen beziehungsweise Ego-Dokumenten.

Krzysztof Langer

War Notes from 1914–1915 by Ludwik Mika from Brzezie

During the cleaning works within the complex 18/119 of the Royal District Court in Rybnik, in the archival unit concerning the inheritance proceedings from Ludwik (Ludwig) Mika, a small notebook was found. In it he kept war records from 1914–1915, when he was undergoing his baptism of fire during the fights on the Western Front. The author described his way through Belgium and France towards Paris, presenting the hardships of a soldier's life, shortages of food supplies, trench service, as well as longing for home. The landscapes he passed sometimes delighted him with their neat farmyards, city architecture, the wealth of the towns, and sometimes horrified by the damage caused by bombardments and fires, appalled by killed livestock and mass graves. Editing these notes is another step towards expanding our knowledge about the First World War by presenting highly personalized sources, otherwise known as egodocuments.

Michał Jarnot

Wykazy ochotników do Wojska Polskiego z 1920 roku w aktach Powiatowego Urzędu Ziemskiego w Białej

Artykuł dotyczy wykazów ochotników do Wojska Polskiego, jakie przechowywane są w Archiwum Państwowym w Katowicach Oddział w Bielsku-Białej w zespole nr 13/1317 Powiatowy Urząd Ziemski w Białej. Wykazy zostały sporządzone w końcu 1920 roku przez poszczególne zwierzchności gminne oraz magistraty ówczesnych powiatów bialskiego i oświęcimskiego na polecenie Delegata Powiatowego Okręgowego Urzędu Ziemskiego – jest to więc materiał źródłowy wytworzony w bezpośrednim okresie, którego dotyczy. W dużej części ochotnicy wymienieni na wykazach służyli w Wojsku Polskim w szczytowym okresie wojny polsko-bolszewickiej. Analiza obejmuje określenie miejscowości z których wykazy ochotników się zachowały, a także szczegółowość informacji, jakie zawierają. Chodzi o stwierdzenie jakie informacje na temat danej osoby (ochotnika) wykazy zawierają oraz co mówią na temat jego służby w armii. Bardziej szczegółową analizę przeprowadzono dla wykazów dotyczących Oświęcimia oraz Kęt – dwóch z czterech miast położonych w ówczesnych powiatach bialskim i oświęcimskim.

Na marginesie powyższej określonej analizy krótko omówiono występujące w analizowanych aktach wykazy żołnierzy – inwalidów byłej armii austro-węgierskiej, a także informacje na temat poborowych żołnierzy (nie będących ochotnikami) Wojska Polskiego, służących w 1920 roku.

Michał Jarnot

Verzeichnisse der Freiwilligen in der polnischen Armee von 1920 in den Akten der Landesbezirksverwaltung in Biala

Der Aufsatz behandelt die Verzeichnisse der Freiwilligen in der polnischen Armee, die im Staatsarchiv in Kattowitz, Abteilung Bielitz-Biala, im Bestand Nr 13/1317 – "Landesbezirksverwaltung in Biala“ aufbewahrt werden. Sie wurden Ende des Jahres 1920 von diversen Kommunalhoheiten sowie den damaligen Magistraten der Kreise Biala und Auschwitz auf Anordnung des Kreisdelegierten der Bezirksverwaltung erstellt, dementsprechend handelt es sich um zeitgenössisches Quellenmaterial. Die in den Listen aufgeführten Freiwilligen dienten, überwiegend während des Höhepunkts des Polnisch-Sowjetischen Krieges, in der polnischen Armee. Die vorgenommene Analyse umfasst die Bestimmung von Ortschaften, aus denen Verzeichnisse erhalten geblieben sind, sowie die Exaktheit der darin enthaltenen Informationen. Dabei geht es auch um die Feststellung, welche Informationen zu einzelnen Personen (den Freiwilligen) in den Verzeichnissen zu finden sind und was diese über ihren Dienst in der Armee aussagen. Eine noch detailliertere Untersuchung wurde für die Verzeichnisse aus Auschwitz und Kęty vorgenommen, da es sich hier um zwei von den vier in den damaligen Kreisen Biala und Auschwitz gelegenen Städten handelte. Als Randnotiz der oben erwähnten Analyse wurden in knapper Form auch die in den untersuchten Akten vorkommenden Verzeichnisse der Invaliden der ehemaligen österreichisch-ungarischen Armee sowie Informationen über Rekruten (nicht Freiwillige) der Polnischen Armee von 1920 thematisiert.

Michał Jarnot

Lists of Volunteers for the Polish Army from 1920 in the Files of the County Office in Biała

The article concerns the lists of volunteers for the Polish Army, which are kept in the State Archives in Katowice, Branch in Bielsko-Biała, in unit no. 13/1317, the County Land Office in Biała. The lists were drawn up at the end of 1920 by individual commune authorities and magistrates of the then Biała and Oświęcim poviats on the order of the District Delegate of the District Land Office – so it is the source material produced in the immediate period it concerns. A large part of the volunteers mentioned on the lists served in the Polish Army at the height of the Polish-Bolshevik war. The analysis includes the identification of the localities from which the lists of volunteers have been preserved, as well as the detail of the information they contain. It is about finding out what information about a given person (volunteer) are included in the lists and what they say about their service in the army. A more detailed analysis was carried out for the lists of Oświęcim and Kęty – two of the four cities located in the then Biała and Oświęcim poviats.

Aside from the above specific analysis, the lists of soldiers – invalids of the former Austro-Hungarian army, as well as information on conscripted soldiers (not volunteers) of the Polish Army serving in 1920 are briefly discussed in the analysed files.

Edward Długajczyk

Wywiadownie handlowe i biura detektywów w województwie śląskim w kręgu zainteresowań służb specjalnych (1922–1939)

Gromadzenie informacji handlowo-kredytowych stanowi ważny element gospodarki rynkowej. W okresie dwudziestolecia międzywojennego w Polsce zajmowały się tym wywiadownie handlowe i biura detektywistyczne. Na Górnym Śląsku, który w tym okresie stanowił ważny teren ścierania się wpływów polskich i niemiecki zarówno w sferze politycznej, jak i gospodarczej, wywiadownie odgrywały istotne znacznie dla obu stron konfliktu ponieważ gromadziły również informacje dla wywiadów wojskowych obu państw. Powodowało to działania zmierzające do usunięcia, likwidacji lub objęcia nadzorem tych instytucji na terenie swojego państwa. Autor przytacza liczne raporty i ostrzeżenia wysyłane do polskiego Ministerstwa Spraw Wojskowych, w których informowano o zagrożeniach ze strony niemieckich wywiadowni handlowych działających po polskiej stronie, zwracano równocześnie uwagę na problemy z ich kontrolą ze względu na ich prywatny charakter oraz zatrudnianiem osób zwolnionych przez polski wywiad. Próbą objęcia nadzorem państwowym wywiadowni był dekret Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 14 stycznia 1936 roku o przedsiębiorstwach zbierania i udzielania informacji o stosunkach gospodarczych wprowadzający koncesjonowanie tej działalności przez ministra przemysłu i handlu, co doprowadziło do skonsolidowanej akcji rewizyjnej w firmach, które nie uzyskały odpowiednich pozwoleń, było również zdaniem autora przejawem panującej wówczas nie tylko w Polsce szpiegofobii, które doprowadziła do ograniczenia wolności gospodarczej. Drugą część artykułu stanowi Przegląd wywiadowni handlowych i biur detektywistycznych w województwie śląskim.

Edward Długajczyk

Handelsauskunfteien und Detekteien der Wojewodschaft Schlesien im Fokus des Geheimdienstes (1922–1939)

Das Sammeln von Informationen über Handel und Kreditwesen bildet ein wichtiges Element der Marktwirtschaft. In der zwanzig Jahre währenden Zwischenkriegszeit in Polen übernahmen diese Aufgabe verschiedene Handelsauskunfteien und Detektivbüros. In Oberschlesien - damals eine Region des Aufeinandertreffens von polnischen und deutschen Einflüssen in der politischen und wirtschaftlichen Sphäre – übernahmen die Auskunfteien eine wichtige Rolle für beide Seiten des Konflikts, da sie auch für die militärischen Nachrichtendienste beider Staaten Informationen bereitstellten. Dies hatte zur Folge, dass diese Institutionen auf eigenem Staatsgebiet entfernt, liquidiert oder unter Aufsicht gestellt werden sollten. Der Autor stellt beispielhaft zahlreiche Berichterstattungen sowie Warnmeldungen an das polnische Ministerium für Militärwesen vor, in denen über Gefahren seitens der deutschen, auf der polnischen Seite tätigen Handelsauskunfteien informiert wird. Zugleich wies man dort auf die Probleme in Bezug auf deren Kontrolle aufgrund ihres privaten Charakters und der Anstellung von Personen, die zuvor vom polnischen Geheimdienst entlassen worden waren, hin. Einen Versuch, die Auskunfteien staatlich zu beaufsichtigen, bildete das Dekret des Präsidenten der Republik Polen vom 14. Januar 1936 über Betriebe zur Ansammlung und Mitteilung von Informationen über wirtschaftliche Beziehungen, das eine Konzessionierung dieser Aktivitäten durch den Industrie- und Handelsminister einleitete. Dieser Erlass führte zu einer konsolidierten Revisionsaktion bei Firmen, die keine entsprechenden Genehmigungen erhalten hatten, was nach Meinung des Autors Ausdruck der damals in Polen vorherrschenden Geheimdienstphobie war, die zu einer Beschneidung der wirtschaftlichen Freiheit führte. Den zweiten Teil des Aufsatzes bildet ein Überblick der Handelsauskunfteien und Detekteien in der Wojewodschaft Schlesien.

Edward Długajczyk

Trade Intelligence and Detective Offices in the Silesian Voivodeship in the Field of Interest of Special Services (1922–1939)

The collection of trade and credit information is an important part of a market economy. In the inter-war period in Poland, it was dealt with by commercial intelligence agencies and detective offices. In Upper Silesia, which at that time was an important area of clash between Polish and German influences, both in the political and economic spheres, intelligence agencies played a significant role for both sides of the conflict because they also collected information for military intelligence of both countries. This resulted in actions aimed at the removing, liquidating or placing under supervision of these institutions in the territory of one's country. The author cites numerous reports and warnings sent to the Polish Ministry of Military Affairs, in which they were informed of the threats posed by German trade intelligence agencies operating on the Polish side, and simultaneously attention was drawn to problems with their control due to their private nature and the employment of people dismissed by Polish intelligence. An attempt to place the intelligence agency under state supervision was made with the decree of the President of the Republic of Poland on 14th January 1936 on enterprises collecting and providing information on economic relations, introducing the licensing of this activity by the Minister of Industry and Trade, which led to a consolidated inspection in companies that did not obtain the appropriate permits. Also, in the author's opinion, it was a manifestation of espionophobia prevailing in not only Poland at that time, which led to the restriction of economic freedom. The second part of the article is A Review of Commercial Intelligence Agencies and Detective Offices in the Silesian Voivodeship.

Rainer Ehm

Über das Ende des "Langen Marsches“ 1945 und die Befreiung in Bayern.

Dieser Beitrag beschäftigt sich mit einem nicht sehr bekannten Kapitel der Geschichte alliierter Kriegsgefangenschaft in Deutschland während des Zweiten Weltkrieges. Der Rückfall der Fronten auf die Reichsgrenzen veranlasste die Wehrmacht Anfang 1945 etliche große Kriegsgefangenlager vor allem im Osten des Reiches zu räumen. Es begannen Wochen und Monate dauernde Fußmärsche, die als solche bisher kaum Thema der historischen Forschung waren. Auch spricht der Beitrag die Frage an, ob man diese Gewaltmärsche als Todesmärsche bezeichnen kann.

Als ein Baustein für weitere Forschungen hierzu wird am Beispiel einer der größten dieser Aktionen, den Gewaltmärschen von etwa 70.000, zumeist britischen und sowjetischen Kriegsgefangenen, aus den Kriegsgefangenenlagerkomplexen Stalag VIII B Teschen (Český Těšín) und Stalag 344 Lamsdorf (Łambinowice) nach Bayern, versucht, diese historisch bis zur Befreiung nachzuzeichnen. Die Quellenlage hierzu ist schwierig, es ließen sich aber dennoch viele Dokumente finden, einige in Archiven, in denen sie nicht zu erwarten waren. Erinnerungen von zumeist britischen und Commonwealth Kriegsgefangenen, gedruckt oder in den modernen Medien zugänglich, lieferten manches Detail.

Ursprünglich hätte der nordbayerische Wehrkreis XIII 100.000 bis 120.000 Kriegsgefangene aus Schlesien aufnehmen sollen, zusätzlich zu den im Wehrkreis bereits vorhandenen 100.000 Mann. Da dies unmöglich schien, wurde die Zahl auf 60.000 bis 70.000 Mann reduziert. Und in dieser Größenordnung trafen nach mehreren Wochen des Marschierens ab Ende Februar unzählige Kolonnen von Kriegsgefangenen im Nordosten dieses Wehrkreises ein. Es wird aufgezeigt, welche Planungen hinsichtlich der Verteilung der eintreffenden Gefangenen auf die Stalag-Komplexe des aufnehmenden Wehrkreises bestanden. Auch wurde der Gedanke entwickelt, Tausende der Gefangenen den Reichsbahndirektionen Nürnberg und Regenburg als Arbeitskräfte zur Aufrechterhaltung des Schienenverkehrs zu überlassen. Die Kriegsgefangenen arbeiteten dabei auch Seite an Seite mit Häftlingen aus dem Konzentrationslager Flossenbürg.

Die Unterbringung der Gefangenen war oft improvisiert und erfolgte zu meist in Scheunen in einsatzortnahen Dörfern. Die Versorgung war teils kritisch. Das Internationale Komitee vom Roten Kreuz (IKRK) war offiziell von der Wehrmacht vorab über diese Märsche informiert worden. Um schneller und rascher helfen zu können, legte das IKRK am März 1945 spezielle Depots für seine Hilfspakete in Bayern an. Für die Verteilung konnte das IKRK auf eigene LKWs zurückgreifen. Da es jedoch hierfür zu wenige Schweizer Fahrer gab, wurden Freiwillige "auf Ehrenwort“ unter den Gefangenen geworben.

Die Arbeit für die Reichsbahn erfolgte unter stetiger Gefahr von Luftangriffen – und widersprach damit den Regeln der Genfer Konvention. Es sind in Ostbayern eine ganze Reihe von Kriegsgefangenen bei Luftangriffen getötet worden. Ein besonders tragischer Fall ereignete sich am 16. April 1945 am Stadtrand von Regensburg. Eine Kolonne britischer Gefangener überquerte gerade eine Brücke, als diese von US-Bombern angegriffen und zerstört wurde: 22 tote und zahlreiche, teils schwerwiegend verletzte Gefangene waren die Folge. Die Zahl der auf dem Marsch bzw. bei den Zwangsarbeiten verstorbenen bzw. getöteten sowjetischen Kriegsgefangenen war nicht zu ermitteln. Sie dürfte ungleich höher als bei den Briten gewesen sein. Allein wenige Tage bevor die US-Streitkräfte den Raum Passau erreichten, wurden dort sowjetische Kriegsgefangene in dreistelligen Zahlen meuchlerisch ermordet – die genaue Zahl ist bis heute umstritten.

Als sich die US-Streitkräfte von Nordwesten der Donau näherten, wurden zunächst alle Kriegsgefangenen aus Nordbayern hinter diesen Flusslauf zurückgezogen. Im weiteren Verlauf sollten alle weiter nach Süden marschieren – jedoch wurden tausende von ihnen in Südbayern von den US-Streitkräften eingeholt und befreit. Abschließend wird noch dargestellt, wie die USAAF in einer großangelegten Luftbrücke die Masse der Befreiten nach Nordfrankreich oder Belgien ausflog, so dass viele Briten noch vor dem offiziellen Kriegsende bereits wieder zu Hause waren.

Rainer Ehm

O końcu "długiego marszu“ w 1945 roku oraz o wyzwoleniu w Bawarii

:

Tekst został poświęcony mało znanemu rozdziałowi w historii alianckich jeńców wojennych w czasie II wojny światowej. Załamanie się frontu i odwrót Wehrmachtu w stronę granic Rzeszy z początkiem 1945 roku spowodowało akcję opuszczania kilku dużych obozów jenieckich przede wszystkim na wschodzie kraju. Rozpoczęły się trwające tygodnie i miesiące marsze, które jak do tej pory nie były tematem badań historycznych. Ten artykuł, stara się również odpowiedzieć na pytanie, czy należy używać na te marsze określenia "Marsze Śmierci".

Jako jeden z przyczynków do badań nad tą tematyką pokazano/przedstawiono wydarzenia jednego z największych tego typu marszy – drogę około 70 tys. angielskich i radzieckich jeńców wojennych z kompleksu obozów jenieckich marszy ze Stalagu VIII B w Cieszynie (Czeski Cieszyn) i Stalag 344 Lamsdorf (Łambinowice) aż do wyzwolenia w Bawarii.

Baza źródłowa dotycząca tej tematyki jest bardzo rozproszona i nieduża, jednak nadal udaje się odnaleźć archiwalia w miejscach zupełnie nieoczekiwanych. Wspomnienia głównie brytyjskich i pochodzących ze Wspólnoty Narodów jeńców dostępne w wersji drukowanej lub elektronicznej przynoszą pewne nowe szczegóły.

Początkowo północnobawarski okręg wojskowy nr XIII (Wehrkreis XIII) chciał przejąć z terenów Śląska od 100.000 do 120.000 jeńców oprócz już znajdujących się w okręgu 100.000 mężczyzn. Ponieważ wydawało się to niemożliwie/nie realne, ostatecznie zredukowano tę liczbę od 60.000 do 70.000. Od końca lutego po kilkutygodniowym marszu kolumny jeńców wojennych we wspomnianej wcześniej liczbie zaczęli przybywać do północnowschodniej części okręgu wojskowego.

Pokazano, jakie były plany dotyczące rozmieszczenia przybywających jeńców w istniejących obozach jenieckich na terenie przyjmującego okręgu wojskowego. Proponowano również, aby tysiące jeńców przekazać dyrekcjom kolei Rzeszy w Norymberdze i Ratyzbonie w celu utrzymania transportu kolejowego. Jeńcy wojenni pracowali tam ręka w rękę z więźniami obozu koncentracyjnego w Flossenbürgu.

Warunki bytowe więźniów były często bardzo prowizoryczne, a miejscem ich przebywania i noclegu były stodoły w przejętych wioskach. Zaopatrzenie było momentami niewystarczające. Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża (dalej: MKCK) został oficjalnie powiadomiony przez Wehrmacht o planowanych marszach. Aby szybciej pomagać, w marcu 1945 roku, MKCK założył specjalne magazyny dla swoich paczek z pomocą. W celu ich rozprowadzenia MKCK mógł używać własnych samochodów ciężarowych, ponieważ jednak było za mało szwajcarskich kierowców, dlatego musiano rekrutować ochotników spośród więźniów otrzymując od nich słowo honoru.

Praca w Kolejach Rzeszy wiązała się ze stałym zagrożeniem atakami lotniczymi i była niezgodna z postanowieniami Konwencji Genewskiej. W wschodniej części Bawarii duża liczba więźniów zginęła w czasie nalotów. Do szczególnie tragicznych wydarzeń doszło 16 kwietnia 1945 na peryferiach Ratyzbony. Kolumna brytyjskich więźniów przechodziła właśnie mostem, kiedy doszło do ataku bombowego, w wyniku którego zginęło 22 jeńców a wielu zostało poważnie rannych.

Nie do ustalenia pozostaje liczba zmarłych i zabitych podczas marszu jeńców radzieckich, powinna być ona jednak znacznie wyższa niż jeńców brytyjskich.

Zaledwie kilka dni przed dotarciem wojsk amerykańskich do rejonu Pasawy zamordowano tam trzycyfrową liczbę radzieckich jeńców wojennych – dokładna ich liczba do dzisiaj jest powodem sporów. Kiedy wojska amerykańskie zbliżyły się do Dunaju od strony północno-zachodniej, wszyscy jeńcy wojenni zostali wycofani na druga stronę rzeki, w celu odbycia marszu na południe, jednak tysiące z nich zostało zatrzymanych przez siły amerykańskie w południowej Bawarii a następnie uwolnionych.

Kończąc należy jeszcze wspomnieć, że Amerykanie zorganizowali most powietrzny, który w szybkim czasie przetransportował tysiące wyzwolonych jeńców do północnej Francji oraz Belgii, tak że duża część Brytyjczyków znalazła się w domach przed oficjalnym zakończeniem wojny.

Rainer Ehm

About the End of “The Long March" in 1945 and the Liberation in Bavaria.

This article deals with a rather unknown chapter in the history of allied captivity in Germany during the Second World War. The regression of the fronts to the borders of the Reich prompted the Wehrmacht to evacuate a number of large prisoner-of-war camps, especially in the east of the Reich in early 1945. What followed were weeks and months of marching, which up until today have seldom been the subject of historical research. The article also raises the question whether these forced marches can be called “Death marches".

As a component of research, one of the largest of these operations - the forced marches of around 70,000 mostly British and Soviet prisoners of war, from the prisoner-of-war camp complexes Stalag VIII B Teschen (Český Těšín) and Stalag 344 Lamsdorf (Łambinowice) to Bavaria - is attempted to trace historically. The source material situation is difficult, but many documents could still be found, some in archives where they were not expected to be. Many details were provided by memories of mostly British and Commonwealth prisoners of war, printed or accessible in the modern media.

Originally the northern Bavarian military district XIII ought to have accepted 100,000 to 120,000 prisoners of war from Silesia, in addition to the 100,000 men already present in the military district. Since this seemed impossible, the number was reduced to 60,000 to 70,000 men. And on this scale, countless columns of prisoners of war arrived after several weeks of marching in the northeast of that military district from the end of February. The article shows which plans existed concerning the distribution of the arriving prisoners to the Stalag complexes of the receiving military district. Additionally, the idea to leave thousands of prisoners to the railroad districts (Reichsbahndirektionen) Nuremberg and Regensburg as workers to maintain rail traffic was also developed. The prisoners of war worked side by side with prisoners from Flossenbürg concentration camp.

The prisoners were often billeted in makeshift locations like barns in villages near the deployment site. Supply was sometimes critical. The International Committee of the Red Cross (ICRC) had been officially informed, in advance, of these marches by the Wehrmacht. In order to be able to help faster, the ICRC set up special depots for its aid packages in Bavaria in March 1945. The ICRC used their own trucks for distribution. Since there were too few Swiss drivers, however, volunteers were recruited “on word of honor" from among the prisoners.

Work for the Reichsbahn was carried out under the constant risk of air attacks - and thus contradicted the rules of the Geneva Convention. Quite a large number of prisoners of war were killed in air raids in Eastern Bavaria. A particularly tragic case occurred on the outskirts of Regensburg on April 16, 1945; a column of Britons nd New Zealanders was just crossing a bridge when it was attacked and destroyed by US bombers, resulting in 22 dead and numerous others seriously injured.

The number of Soviet prisoners of war who died or were killed in the march or during the forced labor could not be established. It may have been much higher than that of the British. Just a few days before the US armed forces reached the Passau area, three-digit numbers of Soviet prisoners of war were assassinated there – the exact number is controversial to this day.

When the US Army was approaching the Danube from the northwest, all prisoners of war from Northern Bavaria were withdrawn behind the river. Later on, all of them were supposed to march further south - however thousands of them were caught up by the US Army and liberated in southern Bavaria. Finally, it is shown in this article how the USAAF flew most of the liberated prisoners to northern France or Belgium in a big airlift, so that many British were already back home before the official end of the war.

Mateusz Sobeczko

Szkolnictwo w świetle zasobu Polskiej Akademii Nauk Archiwum w Warszawie Oddziału w Katowicach

Polska Akademia Nauk (PAN) Archiwum w Warszawie Oddział w Katowicach zajmuje się gromadzeniem, opracowaniem, przechowywaniem oraz udostępnianiem materiałów archiwalnych instytucji PAN oraz spuścizn archiwalnych po uczonych związanych ze Śląskiem. W zgromadzonych materiałach prywatnych naukowców można odnaleźć wiele ciekawych informacji dotyczących różnych zagadnień, w tym także kwestii szkolnictwa. W spuściznach można odnaleźć dokumenty szkolne, takie jak świadectwa i zaświadczenia, ale także korespondencję. Wielu intersujących informacji dostarczają także wszelkiego rodzaju wspomnienia.

Mateusz Sobeczko

Das Schulwesen im Licht der Bestände des Archivs der Polnischen Akademie der Wissenschaften in Warschau, Abteilung Kattowitz

Die Kattowitzer Abteilung des Archivs der Polnischen Akademie der Wissenschaften in Warschau beschäftigt sich mit der Sammlung, Erschließung, Aufbewahrung und Bereitstellung von Archivalien der Institutionen der Polnischen Akademie der Wissenschaften sowie der Nachlässe von in Oberschlesien wirkenden Wissenschaftlern. Aus den gesammelten (privaten) Unterlagen von Wissenschaftlern können zahlreiche interessante Informationen gewonnen werden, die verschiedenste Problemstellungen betreffen, auch aus dem Bereich des Schulwesens. Die Nachlässe enthalten neben Schuldokumenten, wie Zeugnissen oder Bescheinigungen, aber auch Korrespondenz. Neue Erkenntnisse liefern zusätzlich die Verschriftlichungen diverser Lebenserinnerungen.

Mateusz Sobeczko

Education in the Light of the Resources of the Polish Academy of Sciences’ Archive in Warsaw, Katowice Branch

The Polish Academy of Sciences’ Archive in Warsaw, Branch in Katowice, collects, develops, stores and shares archival materials of the Polish Academy of Sciences and archival heritage of scholars associated with Silesia. The collected materials of private researchers contain a lot of interesting information on various issues, including education. In the archival material you can find school documents, such as certificates and attestations, but also correspondence. All kinds of memoirs also provide a lot of interesting information.

Joanna Sieranc-Guzdek

Księgi Uzupełniające – specyficzna dokumentacja zachowana w Urzędzie Stanu Cywilnego w Zatorze

Dekretami Prawo o aktach stanu cywilnego oraz przepisy wprowadzające prawo o aktach stanu cywilnego z 25 września 1945 roku, uregulowano kwestie jednorodnej państwowej rejestracji stanu cywilnego, która obowiązywała od 1 stycznia 1946 roku, jak i kwestię postępowania z księgami stanu cywilnego prowadzonymi do końca 1945 roku. Obwody powstających w 1946 roku urzędów stanu cywilnego w Zatorze-Miecie i Zatorze-Wsi obejmowały tereny byłej Galicji, na których do końca 1945 roku obowiązywały przepisy prawa austriackiego w zakresie rejestracji stanu cywilnego. Według wspomnianych przepisów rejestracją tą zajmowały się związki wyznaniowe a konkretnie na tym terenie rzymskokatolickie urzędy parafialne w Zatorze, Palczowicach’ Graboszycach Piotrowicach i Przeciszowie oraz Izraelicki Okręg Metrykalny w Zatorze. Stan cywilny bezwyznaniowców rejestrowano w starostwie powiatowym. Świecka rejestracja stanu cywilnego prowadzona była podczas okupacji według prawa obowiązującego w Rzeszy Niemieckiej. Księgi uzupełniające służyły do rejestracji wszystkich wzmianek na marginesie i przypisków pod tekstem, jakie formułował urzędnik stanu cywilnego w odniesieniu do ksiąg stanu cywilnego prowadzonych przez poprzedników. Cała dokumentacja, która służyła do sformułowania treści wzmianki/przypisku gromadzona była w zbiorach dokumentów do ksiąg uzupełniających. W zbiorach tych gromadzone były również zawiadomienia urzędów parafialnych o treści adnotacji, jaką musieli nanieść w prowadzonych przez siebie do 1945 roku pierwopisach. Księgi uzupełniające, wraz ze zbiorami dokumentów do nich, przechowywane w archiwum Urzędu Stanu Cywilnego w Zatorze z lat 1946-1960, nie zachowały się kompletnie. Analiza tej dokumentacji jak i ksiąg wtóropisów, na których widnieją adnotacje naniesione na podstawie dokumentów do ksiąg uzupełniających odzwierciedlają stosunek urzędników stanu cywilnego do obowiązku aktualizowania pierwopisów i wtóropisów akt stanu cywilnego.

Joanna Sieranc-Guzdek

Ergänzungsbände zu Personenstandsakten – Sonderdokumentation im Standesamt Zator

Die Dekrete "Rechtsverordnungen über Akten des Zivilstands“ (Prawo o aktach stanu cywilnego) und "Verordnungen zur Einführung des Rechts über Akten des Zivilrechts“ (Przepisy wprowadzające prawo o aktach stanu cywilnego) vom 25. September 1945 regelten Fragen bezüglich einer einheitlichen Durchführung der Familienstandsregistrierung (gültig seit dem 1. Januar 1946) sowie nach der Behandlung der Familienstandsbücher, die bis Ende 1945 geführt wurden. Die 1946 entstehenden Standesämter in der Stadt und Dorfgemeinde Zator zeichneten für diejenigen Bereiche des ehemaligen Galiziens verantwortlich, in denen noch bis Ende 1945 Verordnungen des österreichischen Rechts zur Registrierung des Familienstandes gegolten hatten. Den erwähnten Verordnungen zufolge übernahmen Glaubensvereinigungen die Registrierung, speziell auf diesem Gebiet die römisch-katholischen Pfarrämter in Zator, Palczowice, Graboszyce, Piotrowice und Przeciszów sowie der israelitische Synagogenbezirk in Zator. Der Familienstand von Konfessionslosen wurde in der Kreisverwaltung registriert. Die weltliche Registrierung des Familienstandes erfolgte während der deutschen Okkupation nach den Bestimmungen der Reichgesetze. Die Ergänzungsbücher dienten der Registrierung sämtlicher marginaler Informationen und Nachsätze unter dem Text, der von den Beamten des Standesamtes in Bezug auf die von ihren Vorgängern geführten Bücher erstellt worden war. Der gesamte Schriftverkehr zur Formulierung des Inhalts einer Notiz beziehungsweise eines Nachsatzes wurde zu Ergänzungsbüchern zusammengefasst. Die entsprechenden Aktenbestände enthalten auch Mitteilungen der Pfarrämter über den Inhalt derjenigen Vermerke, die in den bis 1945 geführten Erstschriften eingetragen werden mussten. Die im Archiv des Standesamtes in Zator aufbewahrten Ergänzungsbücher samt zugehörigen Dokumenten aus den Jahren 1946–1960 sind nicht vollständig erhalten. Die Ergebnisse der Analyse von Dokumentation und Zweitbüchern, in denen auf der Grundlage der Dokumente zu den Ergänzungsbüchern Vermerke eingetragen wurden, spiegeln das Bestreben der Standesbeamten zur Aktualisierung der Erst- und Zweitschriften der Standesamtstakten wider.

Joanna Sieranc-Guzdek

Record Files Supplementary Books – Specific Documentation Preserved at the Registry Office in Zator

Offices of the Registrar of Vital Statistics were only introduced in the territory of Poland by the decrees of 25th September 1945, effective from 1st January 1946. The districts of the registry offices established in 1946 in Zator-Miecie and Zator-Wieś covered the territory of the former Galicia, where until the end of 1945 Austrian law was in force regarding the registration of marital status. According to the aforementioned regulations, this registration was handled by religious associations in this area, namely: the Roman Catholic parish offices in Zator, Palczowice, Graboszyce, Piotrowice and Przeciszów and the Israel Registry District in Zator. The marital status of non-religious people was registered in the Poviat Starosty. Secular registration of marital status was carried out during the occupation period according to the law in force in the German Reich. Supplementary books were used to register all marginal mentions and footnotes formulated by the civil registrar with reference to the registry books kept by his predecessors. All the documentation that was used to formulate the content of the mention/footnote was gathered in the collections of documents for supplementary books. These collections also included notifications of parish offices about the content of the annotation that they had to make in the original copies they kept until 1945. Supplementary books, together with the collections of documents from 1946–1960, stored in the archives of the Registry Office in Zator, have not been completely preserved. The analysis of this documentation and the registers of further copies as well, which contain annotations made on the basis of documents to supplementary books, reflect the attitude of civil registrars to the obligation to update the originals and further copies of civil status records.

KOMUNIKATY

Zdzisław Jedynak

Dokument potwierdzający prawa miejskie Pszczyny z 1498 roku

W komunikacie omówiono uchodzący do tej pory za zaginiony dokument księcia cieszyńskiego Kazimierza wydany dnia 17 kwietnia 1498 roku potwierdzający prawa miejskie Pszczyny. Jego treść znana była jedynie z późniejszych kopii i tłumaczeń zamieszczonych w pracach Ezechiela Ziviera, Ludwika Musioła oraz Emericha Němeca. Autor, w celu rozpowszechnienia dokumentu w środowisku zarówno naukowym, jak i wśród badaczy amatorów, zamieścił zarówno cały tekst dokumentu, jak również jego tłumaczenie.

Zdzisław Jedynak

Ein Dokument zur Bestätigung der Stadtrechte von Pless von 1498

In dem Bericht wird ein bis dato als verschollen betrachtetes Dokument des Plesser Fürsten Casimir besprochen, das am 17. April 1498 zur Bestätigung der Stadtrechte von Pless verfasst wurde. Sein Inhalt war bisher ausschließlich aus späteren Kopien und Übersetzungen bekannt, die in den Arbeiten von Ezechiel Zivier, Ludwik Musioł und Emerich Němec zu finden sind. Mit dem Ziel, das Dokument sowohl in wissenschaftlichen Kreisen als auch unter Laienforschern zu verbreiten, veröffentlichte der Autor den gesamten Text des Dokuments sowie seine Übersetzung.

Zdzisław Jedynak

The Document Confirming the Municipal Rights of Pszczyna from 1498

The message describes the document issued by the Duke of Cieszyn, Kazimierz on 17thApril 1498, confirming the municipal rights of Pszczyna, which was considered lost so far. Its content was known only from later copies and translations in the works of Ezekiel Zivier, Ludwik Musioł and Emerich Němec. The author, in order to disseminate the document in the scientific community and among amateur researchers, included both the entire text of the document as well as its translation.

Piotr Greiner

Christian Friedrich czy Friedrich Christian von Wrede? – próba szkicu biograficznego

W komunikacie poruszono problem badawczy, jakim jest brak biografii pułkownika pruskich wojsk inżynierskich Christiana Friedricha (lub Friedricha Christiana) von Wrede. Pod jego kierunkiem została w latach 1747–1753 opracowana mapa topograficzna Śląska Krieges-Carte von Schlesien. Wykonanego z takim rozmachem i tak szczegółowego opracowania kartograficznego Śląsk dotychczas nie posiadał. Autor przy tej okazji zwrócił uwagę na zastój w badaniach nad dziejami kartografii Górnego Śląska, a zwłaszcza braku udostępnienia badaczom samych map, proponując zainaugurowania cyfrowego wydawnictwa pod tytułem Monumenta Cartographica Silesiea Superioris.

Piotr Greiner

Christian Friedrich oder Friedrich Christian von Wrede? Der Versuch einer biographischen Skizze

In dem Bericht wird das wissenschaftliche Problem des Fehlens einer Biographie von Christian Friedrich (oder Friedrich Christian) von Wrede, preußischer Oberst der Ingenieurskorps, behandelt. Unter seiner Leitung entstand in den Jahren 1747–1753 die topographische Kriegs-Carte von Schlesien. Eine derart aufwendige und detaillierte kartographische Abhandlung hatte es in Schlesien bis dahin nicht gegeben. Der Autor verweist bei dieser Gelegenheit auf die Stagnation der Forschungen zur Kartographie Oberschlesiens, speziell auf die Nichtzugänglichkeit von Kartenmaterial für Forscher, und schlägt die Veröffentlichung einer digitalen Publikation unter dem Titel Monumenta Cartographica Silesiea Superioris vor.

Piotr Greiner

Christian Friedrich or Friedrich Christian von Wrede? – An Attempt at a Biographical Sketch

The message deals with the research problem of the lack of a biography of Christian Friedrich (or Friedrich Christian) von Wrede, a colonel in Prussian engineering troops. Under his supervision, a topographic map of Silesia, Krieges-Carte von Schlesien, was developed in the years 1747–1753. Until now, Silesia has not had such a large-scale and detailed cartographic study. On this occasion, the author draws attention to the stagnation in research on the history of Upper Silesia cartography, and especially the lack of access to maps for researchers, proposing to launch a digital publishing house called Monumenta Cartographica Silesiea Superioris.

Sprawozdanie Dyrektora Archiwum Państwowego w Katowicach za rok 2019

W 2019 roku do zasobu katowickiego Archiwum przejęto 49,8 tysięcy jednostek archiwalnych z 65 zespołów archiwalnych o rozmiarze 398 metrów bieżących. Na koniec 2019 roku zasób Archiwum liczył 5699 zespołów z 2 524 235 jednostkami archiwalnymi o rozmiarze przekraczającym 24,5 kilometra bieżącego.

Dyrektor Archiwum Państwowego w Katowicach

Dr. hab. Piotr Greiner

Bericht des Direktorsdes Staatsarchivs Kattowitz für das Jahr 2019

2019 wurden 49,8 tausend Archiveinheiten in 65 Archivfonds in einem Umfang von 398 laufenden Metern erschlossen und in die Bestände des Staatsarchivs Kattowitz aufgenommen. Zum Jahresende 2019 umfassten die Archivbestände des Staatsarchivs Kattowitz 5.699 Fonds mit 2.524.235 Archiveinheiten in einem Umfang von mehr als 24,5 laufenden Kilometern.

Der Direktor des Staatsarchivs Kattowitz

Dr. habil. Piotr Greiner

The Report by the Director of the State Archives in Katowice for 2019

In 2019 the State Archives in Katowice expanded its fonds by obtaining 49,8 thousand archival units from 65 archival fonds of the size of 398 linear meters. At the end of 2019 the fonds of the Archives comprised of 5.699 fonds with 2.524.235 archival units of the size exceeding 24,5 linear kilometers.

The Director of the State Archives in Katowice

Dr. hab. Piotr Greiner